czasopismo.net

Tak sobie mysle, ze nigdy nie bedzie kresu w doskonaleniu sie. Czy to pangrafik, czy panprogramista, czy jakiekolwiek zajecie – albo ciagle poglebiasz wiedze / umiejetnosci, albo zchodzisz w niebyt… Setki godzin na nauke, proby, testy, eksperymenty. Czasami wydaje sie, ze jest to sztuka dla sztuki – jednak gdy sie dobrze zastanowic, to faktycznie jest z tego wiecej pozytku… Taka branza, ze rok stania w miejscu spycha nas nieuchronnie na 2-ga lige… 3 lata stania w miejscu – wypadamy calkiem z interesu.
Z drugiej strony – znam kilku ‘wojujacych teoretykow’. Tj. osoby, ktore wszelkie nowinki, niusy, wzorce, metodyki przyjmuja jako pewnik i stosuja po prostu na sile.. Tacy ludzie, ktorzy zawsze chca byc na topie – wiedziec wszystko, znac kade techniczne okreslenie. W praktyce wyglada to tak, ze az sie chce plakac. Gdy mowisz np. ze wzorce projektowe sa ok – ale nie zawsze jest koniecznosc/pole do ich stosowania (i czasami, to co proponujesz nawet nie ma nazwy) i napotykasz grymasna mine lub gdy mowisz ze normalizacja baz w danym projekcie jest nieszczesliwym rozwiazaniem, a za proby denormalizacji chca Ciebie powiesic, to zaczynasz ufac zdrowemu rozsadkowi (jak zawsze zreszta ;) ):
wiedza ktora dysponujesz, zawsze powinna byc wiedza praktyczna (testowana, na ktorej sie eksperymentowalo), a nie teoretyczna (bo tak pisza, tak mowia, to chwala, tak napisali w ksiazce).

Wiem, ze ameryki nie odkrylem, ale lezalo mi to na sercu (a bardziej, to, ze jakies 30h tygodniowo poswiecam wlasnie na eksperymentowanie, testy)  ;))))

Pora spac…

ps. kto z Was zarzucil normalna kawe na rzecz niskokofeinowej, aby moc wypijac 4-5 filizanek dziennie, bez tikow nerwowych? ;)))

Tags: pierdolenie o szopenie